Zdrada

Bywa, że jedno z partnerów, wyjeżdża na czas dłuższy albo długotrwała choroba zmusza go do wycofania się ze współżycia. Jeśli w takiej sytuacji druga strona zorganizuje sobie kontakty seksualne – powstaje pytanie, czy poinformować o tym stałego partnera. To wszystko zależy od tego, jakim jest on człowiekiem. Jeśli rozsądnym, to musi zdawać sobie sprawę, że może się to wydarzyć. Ale natura ludzka jest już taka, że nie chce dopuścić do świadomości rzeczy dla siebie niekorzystnych. Stały partner może sądzić, że uczucie drugiej strony jest na tyle silne, by powstrzymać ją przed kontaktami seksualnymi z kimś z zewnątrz. Jeśli dla zachowania dobrego samopoczucia, a może i poprawy zdrowotnej takie przeświadczenie jest konieczne i potrzebne, a także – jeśli w wyniku kontaktów seksualnych z nowym partnerem stała więź nie uległa nadwątleniu w swojej podstawowej warstwie – nie ma powodu ranić drugiej strony wyznawaniem prawdy.

Bywają pary, które kiedyś tam, u początków znajomości obiecały sobie, że zawsze i bez względu na to, co mogłoby się im przydarzyć, będą mówiły sobie prawdę i tylko prawdę. W małżeńskiej codzienności osoby te konsekwentnie realizują swój model szczerości, uczciwie przyznają się do popełnionych niewierności i… są zdumione reakcją współmałżonka. Jak zawsze bywa z receptami, nie ma uniwersalnej, która byłaby dobra na każdą okoliczność. Zdrada zdradzie nierówna. Jeżeli zdarzyła się przypadkowo, podczas jakiegoś wyjazdu, wczasów, została sprowokowana sytuacją towarzyską, jeśli zdradzający jest wiernym towarzyszem życia i nie ma ochoty więcej powtórzyć tej historii – może spokojnie zachować całą sprawę dla siebie, nie informując o tym swojego partnera. Drugiej stronie to marginalne w gruncie rzeczy zdarzenie przysporzy więcej cierpień niż było warte, a wałkowane na piętnaście sposobów może przekreślić wartości dobrego przecież związku.

Już Hemingway pisał, że najgorszą rzeczą, jaka może się przydarzyć mężczyźnie, to kochać dwie kobiety równocześnie. Taka sytuacja zdarza się i kobietom, i mężczyznom, chociaż powszechnie uważa się, że kochać można tylko jedną osobę. Z praktyki poradnianej znane są przykłady kobiet, które naprawdę kochają swoich mężów, są swoim postępowaniem i odmiennymi od męża cechami charakteru wnosi w ich życie odrobinę szaleństwa, pogody lub refleksji i spokoju. Podobnym uczuciom podlegają mężczyźni, przywiązani do sowich żon, kochający je, troszczący się o dom i dzieci, zafascynowani jednak inną kobietą, stwarzającą odmienny klimat emocjonalny od domowego rytmu. Takie związki nie zawsze są „konsumowane”. Niekiedy zatrzymują się an progu fascynacji, stanowiąc jakby dopełnienie trwałego układu i wnosząc w życie powiew niespodzianki i odświeżenia.

Brak partnera seksualnego powoduje frustrację i zaburzenie w codziennym funkcjonowaniu, natomiast zdrada – dając rozładowanie napięcia, pogrąża równocześnie w niekończących się dylematach natury moralnej. Jest to na pewno inny rodzaj zdrady niż przypadkowe zbliżenie na delegacji służbowej, na wczasach, chęć przeżycia przygody czy znudzenie stałym partnerem. Inaczej też trzeba oceniać taki przypadki. Niekiedy dwoje ludzi łączy silna więź duchowa, świetnie się rozumieją, są gotowi wiele dla siebie zrobić, ale w pożyciu seksualnym są niedobrani i zbliżenie pozostawia w nich smutek i niespełnienie. Różnie rozwiązuje się takie sytuacje. Mężczyźni starają się zająć dodatkową pracą, sportem; kobiety wkładają więcej pasji w wychowanie dzieci, chorują, zaczynają się dokształcać. Ale podstawowa potrzeba nadal daje o sobie znać i nie sposób się z nią uporać.

Wcale nierzadko zdarzają się takie właśnie sytuacje, gdy kochając żonę lub męża, mając z nim bardzo dobry kontakt i bynajmniej nie pragnąc zerwania tego związku, jedna ze stron męczy się, ponieważ potrzeby seksualne drugiej są mniejsze lub w ogóle nie przejawia ona zainteresowania współżyciem. Rzadkie stosunki bywają wyproszone, jakoś szczególnie sprowokowane i nie przynoszą żadnej radości. W takim układzie strona o większym temperamencie i wyższych potrzebach czuje się zawiedziona i nie mogąc skłonić współmałżonka do zmiany nastawień w tej dziedzinie – szuka innego partnera seksualnego. Ten drugi związek nie musi być złączony uczuciem. Może nawet być tak, że jeśli pomiędzy małżeństwem istnieje prawdziwe przywiązanie, strona zdradzająca przezywa straszliwe wyrzuty sumienia, męczy się w nieuczciwej sytuacji, ale w pewnym sensie nie ma innego wyjścia.

Wiele kobiet twierdzi, że nie ma o czym rozmawiać ze swoimi ślubnymi, że po przyjściu z pracy czują się oni bardzo zmęczenie i najlepsze co mogą zrobić, to założyć ciepłe kapcie i patrzeć w telewizor. A przed ślubem? Przecież w okresie chodzenia zer sobą tych dwoje musiało o czymś rozmawiać, mieć jakieś wspólne zainteresowania, o czymś wspólnie marzyć i czegoś wspólnie pragnąć. Pragnąć, czyli do czegoś dążyć! Jeśli nawet tym, czego pragnęli, był wspólny dom, to też powinni pomyśleć, jaką wypełnią go treścią, na jakich podstawach oprą wspólną egzystencję. Słuchając relacji małżonków odnosi się wrażenie, że inni ludzie zdecydowali się na współżycie ze sobą i zupełnie inni zamieszkali razem. Cały obszar wspólnych zainteresować skurczył się albo w ogóle gdzieś zniknął. Jeśli nawet mąż kontynuuje je po ślubie, to jest to już teraz wyłącznie jego zajęcie.

Poczucie krzywdy odbiera rozeznanie co do własnego postępowania. Żony zapytane, kiedy ostatnio rozmawiały z mężem o czymś więcej niż o sprawach organizacyjnych, plączą się w odpowiedzi. Przecież one naprawdę nie mają czasu! Tymczasem więź pomiędzy dwojgiem ludzi, jeśli naprawdę ma pozostać żywa i silna, wymaga stałego dopływu informacji o tym, co każde z nich odczuwa, czego pragnie i o czym myśli. Nie można myśleć wyłącznie o codziennym obiedzie, bo temat to mało ciekawy, choć ważny. Trzeba pamiętać, że życie nie składa się ze sprzątania, kolejek i gotowania, ale ma także inny wymiar, który tej codziennej konieczności nadaje wyższy sens i pozwala na pewien dystans. O tym kobiety bardzo często zapominają albo też nie pamiętają, by podzielić się swoimi refleksjami z mężami. Bo – jak wynika z rozmów w poradniach – myślą także o innych sprawach i zaprząta je coś więcej niż przepis na jakąś potrawę.

Może najczęstszą skargą mężów jest doskwierająca w codziennym pożyciu nieżyczliwość żon, które potrafią swoim gadaniem zepsuć każdą spędzoną razem chwilę. Od wejścia po pracy w drzwi domu mąż jest zasypywany lawiną złych nowin, dotyczących między innymi niesprawnych urządzeń domowych, złych stopni dzieci, ich niewłaściwego zachowania i różnych spraw, które już, natychmiast powinien zrobić. I litanią przypomnień, czego ze spraw już mu powierzonych nie dopełnił. Trudno w tej sytuacji zdobyć się na cieplejszy gest, miłe słowo, a przedłużający się stan tego typu kontaktowania się między małżonkami zaczyna coraz częściej skłaniać mężczyznę do pytania, w jakim właściwie charakterze występuje w stworzonym przez siebie domu. W tym stanie wystarczy czyjś miły uśmiech, odrobina zachęty, trochę uwagi, aby grunt pod zdradę został przygotowany.

Zwykle bywa tak, że po jakimś czasie – nawet udanego współżycia – kobieta jak gdyby zaczyna zapominać, że mąż jest także mężczyzną i w pieleszach domowych przestaje po prostu o siebie dbać. Nie każda, ale wiele żon hołduje zasadzie, że własnemu mężowi nie trzeba się już podobać. A mąż widzi na ulicy, w pracy, wśród znajomych zadbane, miłe kobiety i porównuje swoją wiecznie zirytowaną, niechętną żonę – w starym szlafroku i papilotach – z innymi. Porównanie to wypada ba niekorzyść ślubnej. W tym miejscu kobiety zwykle się oburzają. Są przecież bardzo obciążone pracą, domem, dziećmi, nie mają czasu na dbanie o siebie. Nie chcą czy nie potrafią zrozumieć, że nie chodzi o jakieś niezwykłe toalety, ale o higienę osobistą, schludną sukienkę na po domu, lekki makijaż, uśmiech.

Powiedzmy od razu, że będziemy się tu zajmowali zdradą w normalnych układach partnerskich, natomiast pominiemy wszystkie przypadki chorobliwej potrzeby sprawdzenia swojej atrakcyjności niemal z każdą kobietą czy z każdym mężczyzną, którzy pojawią się w pobliżu, w poczuciu konieczności podbudowania swojej niskiej samooceny. Takie zachowania są po prostu objawem głębokiego zaburzenia i wymagają leczenia. Nas interesuje zdrada dotycząca w miarę dobrego małżeństwa, które stopniowo zaczyna gorzej funkcjonować, przez pewien czas „coś się dzieje” i wreszcie okazuje się, że ona lub on związali się z „tą drugą” lub z „tym drugim”. Trzeba tu koniecznie powiedzieć o odmiennym pojmowaniu faktu zdrady przez kobiety i przez mężczyzn. Wielu mężczyzn uważa, że bez względu na stan uczuć do własnej żony niewinny flirt z inną kobieta, jeśli nie powoduje komplikacji i jest na tyle dyskretny, że nie zostanie ujawniony, w niczym nie uszczupla uczuć do prawowitej małżonki.